[sıfat]

[halk ağzında]

• Göz kuyruğu yırtılmış gibi açık duran (göz)

[isim]

• Irlama

[-i]

• Kâğıt, kumaş gibi bükülüp katlanan şeyleri parçalamak

  Artık küstahlığın perdelerini yırtmasam da camlarını çatlatabilirim. - Arif Nihat Asya

• Vücudu kanatacak kadar derin çizmek

  Kedi çocuğun elini yırttı.

• Yok etmek, bastırmak

• Sağrısını mahmuzla yaralayarak binek hayvanını alıştırmak

[mecaz]

• Zorlamak

  Gırtlağımı yırtarcasına haykırırken odaya efendim pürtelaş girdi. - Refik Halit Karay

[mecaz]

• Bir işi yapmaktan kurtulmak

[mecaz]

• Köşeyi dönmek

[isim]

• Çoğunlukla etek, paça veya kol yeninde, dikilmemiş uzunca açıklık

[sıfat]

• Beslenmek için başka hayvanları parçalayarak yiyen (hayvan)

[mecaz]

• Kan dökmekten, insan öldürmekten zevk alan (kimse)

[mecaz]

• Tiz, yüksek (ses)

  Bir sabah ev halkı, aşçı Şerife Hanım'ın yırtıcı çığlıklarıyla uyandı. - Reşat Nuri Güntekin

[mecaz]

• İş bitiren, mahir

  Buraların en çalışkan, en becerikli, en yırtıcı ve zengin adamıdır. - Memduh Şevket Esendal