Mün ile Başlayan Kelimeler

MÜN ile başlayan 55 kelime bulunuyor. Başında MÜN olan kelimeler ve kelime anlamları.

Ayrıca, "İçinde mün olan kelimeler." içeriklerine bakabilirsiniz.

15 Harfli Kelimeler

MÜNASEBETSİZLİK25

13 Harfli Kelimeler

MÜNASEBETİYLE21

12 Harfli Kelimeler

MÜNECCİMBAŞI28, MÜNASEBETSİZ22

11 Harfli Kelimeler

MÜNECCİMLİK21, MÜNASEBETLİ17, MÜNEKKİTLİK14

10 Harfli Kelimeler

MÜNFERİDEN21, MÜNAVEBELİ21, MÜNAFIKLIK21, MÜNHASIRAN19, MÜNTEHABAT19, MÜNDERECAT18, MÜNAKAŞALI17

9 Harfli Kelimeler

MÜNASEBAT15, MÜNASEBET15, MÜNAKALAT12

8 Harfli Kelimeler

MÜNEVVER23, MÜNFESİH22, MÜNHARİF21, MÜNEZZEH21, MÜNHEZİM19, MÜNTEHAP19, MÜNTEHİP19, MÜNAVEBE19, MÜNEBBİH19, MÜNECCİM18, MÜNHASIR17, MÜNFERİT17, MÜNDEMİÇ17, MÜNTESİP16, MÜNDERİÇ16, MÜNTEHİR15, MÜNTEŞİR14, MÜNAKAŞA14, MÜNAZARA14, MÜNKESİR12
Tümünü Gör

7 Harfli Kelimeler

MÜNZEVİ19, MÜNAFIK17, MÜNFAİL16, MÜNASİP15, MÜNTEHA14, MÜNHANİ14, MÜNŞEAT13, MÜNAZAA13, MÜNACAT13

6 Harfli Kelimeler

MÜNHAL13, MÜNHAT13, MÜNCER12, MÜNADİ11, MÜNKİR9

5 Harfli Kelimeler

MÜNŞİ11

MÜNKİR (Kelime Kökeni: Arapça munkir)

[sıfat]

  • İnkâr eden, kabul etmeyen
  • Tanrı'nın varlığına inanmayan, Tanrı'nın varlığını inkâr eden (kimse)

Ata Sözleri ve Deyimler

  • münkir olmak

MÜNADİ (Kelime Kökeni: Arapça munādī)

[isim]

[eskimiş]

  • Kamuya duyurulmak istenilen şeyleri yüksek sesle haber vermeyi iş edinmiş olan kimse

MÜNŞİ (Kelime Kökeni: Arapça munşī)

[sıfat]

[edebiyat]

  • Mektup türünde usta ve başarılı olan, inşası güçlü (kimse)

MÜNAKALAT (Kelime Kökeni: Arapça munāḳalāt)

[isim]

[eskimiş]

  • Ulaştırma

MÜNKESİR (Kelime Kökeni: Arapça munkesir)

[sıfat]

[eskimiş]

  • Kırılmış, kırık

[mecaz]

  • Kırgın, gücenmiş

MÜNCER (Kelime Kökeni: Arapça muncerr)

[sıfat]

[eskimiş]

  • Bir yana doğru çekilip sürüklenen

Ata Sözleri ve Deyimler

  • müncer olmak

MÜNŞEAT (Kelime Kökeni: Arapça munşeʾāt)

[isim]

[edebiyat]

  • Sanatlı düzyazı veya mektupların toplandığı dergi
  • Kaleme alınmış, yazılmış şeyler

MÜNAZAA (Kelime Kökeni: Arapça munāzaʿa)

[isim]

[eskimiş]

  • Ağız kavgası, çekişme, münakaşa
  • İki taraf arasındaki kavga, düşmanlık

MÜNACAT (Kelime Kökeni: Arapça munācāt)

[isim]

[eskimiş]

[din bilgisi]

  • Yakarış

[edebiyat]

  • Divan edebiyatında Tanrı'yı öven şiir türü veya şiirin bir bölümü

MÜNHAL (Kelime Kökeni: Arapça munḥall)

[sıfat]

  • Boş olan, açık bulunan (memuriyet vb.), boş, açık

    Münhal kadro.

[eskimiş]

[kimya]

  • Erir, eriyebilen, çözülen

MÜNHAT (Kelime Kökeni: Arapça munḥaṭṭ)

[sıfat]

[eskimiş]

  • Engin (II)

    Münhat arazi.

MÜNEKKİTLİK

[isim]

  • Eleştirmenlik

MÜNTEŞİR (Kelime Kökeni: Arapça munteşir)

[sıfat]

[eskimiş]

  • Yaygın, yayılmış
  • Yayımlanan, yayımlanmış olan (gazete, dergi vb.)

MÜNAKAŞA (Kelime Kökeni: Arapça munāḳaşa)

[isim]

  • Tartışma

    Seninki mızıkçılık etmeye kalkıyor da onun için münakaşasını yapıyoruz. - Nazım Hikmet

Ata Sözleri ve Deyimler

  • münakaşa etmek
  • münakaşa götürmemek

MÜNAZARA (Kelime Kökeni: Arapça munāẓara)

[isim]

  • Bir konu üzerinde, belli kural ve yöntemlere uyularak yapılan tartışma

    Bir fikrin münazarasıyla kütüphanesinin önünde sabahladığımız geceler olurdu. - Ahmet Hikmet Müftüoğlu

[edebiyat]

  • Divan edebiyatında zıt varlıklar ve kavramlar arasındaki karşıtlığı anlatan yazı türü
©2026 kelimelen.com