[-i]

• Kenetle tutturmak veya kenetle birbirine bağlamak

[mecaz]

• Birbirine geçirerek bağlamak

  Ellerini dizine kenetleyerek başını önüne eğdi, kaldı. - Peyami Safa

[mecaz]

• Sıkıca birbirinin üzerine kapamak

  Baygınlığım sırasında bütün sözleri işitir, doktorun nabzımı tuttuğunu bilir ama dudaklarımı kenetler, ısırır, köpükler saçardım. - Sait Faik Abasıyanık

[isim]

• Kenetlenmek işi

[isim]

[matematik]

• Bir üçgende her tepeden karşı kenarın ortasına indirilen doğru parçası

• Bir dikdörtgenin karşılıklı iki kenar ortasını birleştiren doğru parçası

[isim]

• Kenetlenme işi

[nesnesiz]

• Şehirleşmek

[isim]

• Kenttaş olma durumu

[sıfat]

[mecaz]

• Umulmadık bir zamanda gelen ve gelişinden sevinç duyulan (kimse veya şey)

[zarf]

• Kendince