[sıfat]

• Kökü olan

[mecaz]

• Kökleşmiş, iyi yerleşmiş, kalıcı olan, kökten, cezrî, esaslı

  Onu, ondan kendine kattıklarıyla köklü bir değişime uğratmayı amaçlıyor. - Adalet Ağaoğlu

[mecaz]

• Soylu, soyu sopu belli, iyi tanınan

[isim]

• Köklemek işi

• Tarla yapmak için ormanda açılan yer

[isim]

• Löklemek işi

[-i]

• Ağaç veya bitkiyi kökü ile birlikte topraktan çıkarmak, kökertmek

• Toprakta kalan bitki köklerini ayıklamak

• Bağ çubuklarını veya fidanları köklendirip dikmek

• Minder, şilte vb.nin iki yüzünü yer yer dikişlerle tutturmak

• İnce saç örgülerinden birkaçını yeniden bir arada örmek

[mecaz]

• Motorlu araçlarda gaz pedalına sonuna kadar basmak

[-i]

• Sazı kurmak

[isim]

• Köklenmek işi

[-i]

[halk ağzında]

• Lökle yapıştırmak

[nesnesiz]

• Bitkide kök oluşmak, bitki kök salmak, kök tutmak

[mecaz]

• Köklü, temelli bir biçimde yerleşmek

  Türklük ülküsünün biraz daha köklendiğini, büyüdüğünü, yeşerdiğini duyarız. - Orhan Seyfi Orhon

[isim]

• Köklenme işi

[sıfat]

• Alışılmış olan, yenilik getirmeyen, geleneksel, klasik

[isim]

• Kökleşmek işi

[nesnesiz]

• Güçlü bir biçimde yerleşmek, yer etmek, kök salmak

  Nice yıl, cetlerimiz kökleşerek bir yerde, manevi varlığının resmini çizmiş havaya. - Yahya Kemal Beyatlı

[isim]

• Köklendirmek işi

[-i]

• Bir ağacın aşı yerini, aşı filizinin kök salması için toprağa gömmek

• Kök vermesini sağlamak

[isim]

• Kökleştirmek işi

[-i]

• Kökleşmesini sağlamak

  Mustafa Kemal iki yıl içinde bu inkılabı memleketin her tarafında kökleştirdi. - Etem İzzet Benice