[isim]

[eskimiş]

• Yardımlaşma

[isim]

• Övünülecek şey, övünç kaynağı veya sebebi

  İnsanoğlu işte şimdi yine başlıca dayanağı ve övüneği olan sağduyusu ve bilinci ile eli şakağında düşünüyor. - Haldun Taner

[isim]

[eskimiş]

• Gelişme, yetişme

Ata Sözleri ve Deyimler

• neşvünema bulmak

[isim]

• Övünmek işi, kıvanç, kıvanma, övünç, iftihar,

  Ağabeyimiz övünmeyi çok seviyordu. - Ayla Kutlu

[isim]

[eskimiş]

• Oluş, var olma, doğuş

[-le]

• Bir niteliği sebebiyle kendini yücelmiş sayarak bundan abartmalı bir biçimde söz etmek, iftihar etmek

  Sonra oyuncakları ile övünen bir çocuk gibi gülümseyerek ilave ederdi. - Yakup Kadri Karaosmanoğlu

[nesnesiz]

• Kendi kendini övmek

  Yaptığı fedakârlıktan övünüyor diye kadına kızardık. - Aka Gündüz

Ata Sözleri ve Deyimler

• övünmek gibi olmasın

[isim]

• Övünülecek tutum veya davranış

  İstikbalini sağlamış olmanın o sinire batan, manasız güveni, budalaca övüntüsü... - Haldun Taner

[isim]

• Övünme

  Bütün oba sevdalıları korumanın sevinci, övüncü içindeydi. - Yaşar Kemal

Ata Sözleri ve Deyimler

• övünç duymak

[isim]

• Övünmeye yol açan veya hak kazandıran şey, mefharet

[isim]

• Dövünmek işi

[isim]

• Hafif sövme yollu, kaba ve yakışıksız söz

[nesnesiz]

• Aşırı üzüntü, çaresizlik, pişmanlık duyarak çırpınmak, kendi kendini dövmek

  Bir kadın dokuz çocukla bir viranenin içinde çırılçıplak kaldım diye dövünüyordu. - Aka Gündüz

[mecaz]

• Çok üzülmek

  Farsçayı öğrenmediğime dövünür dururum. - Nurullah Ataç

[sıfat]

• Çok övünen

[isim]

• Çok övünme durumu

[isim]

• Dövünme işi