[isim]

[halk ağzında]

• Taşlık, çalılık yer

[isim]

• Sanat alanında ve özellikle edebiyatta rastlanan, komikliğe dayanan bir tür

[-i]

• Bir şeyi burar gibi ekseni etrafında döndürmek

  Birinin kolunu burkmak.

[nesnesiz]

• Burkulmak

  Ayağım burktu.

[mecaz]

• Bazı yiyecekler, ağza kekre tat vermek

[isim]

[bitki bilimi]

• Yaban gülünün meyvesi

[isim]

• Kitapların ciltlenmesiyle sırt bölümünde oluşan yuvarlaklık

Ata Sözleri ve Deyimler

• kambura vermek

[isim]

• Tambur çalan kimse

  Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta / Tamburi Cemil Bey çalıyor eski plakta - Yahya Kemal Beyatlı

[isim]

[müzik]

• Türk halk müziğinde kullanılan, cura, bulgari, çöğür, bağlama gibi telli ve çalgıçla çalınan çalgıların genel adı

  Gündüzleri öğleden sonra yatağından kalkarak tamburasını eline alıyordu. - Ömer Seyfettin

[isim]

• Bursa ilinden olan kimse

[sıfat]

• Herhangi bir biçimde burnu olan

• Çıkıntısı olan

[mecaz]

• Kendini beğenmiş, kibirli

[isim]

[halk ağzında]

• Buru, sancı, bağırsak bozukluğu

  Sus! Buruntu geçiriyorum, azıcık kıpırdansam falya. - Hüseyin Rahmi Gürpınar

[isim]

• Burulmak işi

[zarf]

• Bu yerden

  Beş yaşımdan başlayarak buradan eve güğümlerle ben de su taşıdım. - Adalet Ağaoğlu

[isim]

• Obur olma durumu

  Tekaüt olduktan sonra doktorlara inat oburluğa, nargileye bir nihayet vermemişti. - Ömer Seyfettin

[sıfat]

• Buruğa benzer, buruk gibi

  Bundan kuvvet alarak âdeta bir nevi buruksu saadet içinde yaşamaktayım. - Refik Halit Karay

[sıfat]

• Tadı biraz buruk olan