Emi ile Başlayan Kelimeler

EMİ ile başlayan 21 kelime bulunuyor. Başında EMİ olan kelimeler ve kelime anlamları.

Ayrıca, "Emi ile biten kelimeler. İçinde emi olan kelimeler." içeriklerine bakabilirsiniz.

10 Harfli Kelimeler

EMİŞTİRMEK₁₅, EMİRBERLİK₁₃

9 Harfli Kelimeler

EMİŞTİRME₁₄

8 Harfli Kelimeler

EMİRGAZİ₁₆, EMİCİLİK₁₂, EMİRNAME₁₀

7 Harfli Kelimeler

EMİRDAĞ₁₇, EMİNÖNÜ₁₆, EMİSYON₁₂, EMİŞMEK₁₂, EMİRCİK₁₁, EMİRBER₁₀, EMİLMEK₉, EMİRLİK₈

6 Harfli Kelimeler

EMİŞME₁₁, EMİLME₈

5 Harfli Kelimeler

EMİCİ₉

4 Harfli Kelimeler

EMİŞ₈, EMİR₅, EMİN₅, EMİK₅

EMİR (Kelime Kökeni: Arapça emr)

[isim]

Buyruk, komut, talimat, ferman

İstek
İkide birde dönüp benden bir emrim olup olmadığını soruyordu. - Yakup Kadri Karaosmanoğlu

[bitki bilimi]

Orta Anadolu'da şarap yapımı için üretilen, orta kalın kabuklu, beyaz renkli, kısa ve karışık budanan bir tür üzüm

Ata Sözleri ve Deyimler

emir almak
emir altına almak
emir vermek
emrine girmek
emrine vermek

Birleşik Kelimeler: emir cümlesi, emir eri, emir kipi, emir kulu, emir komuta zinciri, emirname, emir subayı, emretmek, emreylemek, emrihak, emrivaki, emre muharrer senet, yazılı emir, evvelemirde, arama emri, ita emri, ödeme emri, ölüm emri, tediye emri, verile emri

[isim]

Araplarda ve bazı Müslüman ülkelerde bir kavim, şehir veya ülkenin başı

EMİN (Kelime Kökeni: Arapça emīn)

[sıfat]

Güvenli
Bebesini emin ellere mi bırakmıştı acaba? - Ayşe Kulin

Sakıncasız, emniyetli, tehlikesiz
Dağlar hiçbir zaman emin değildir. - Yakup Kadri Karaosmanoğlu

Şüphesi olmayan
Pek büyük bir serveti olduğundan emin idiler. - Halit Ziya Uşaklıgil

[isim]

[tarih]

Osmanlı Devleti'nde bazı devlet görevlerindeki sorumlu kişi
Şehremini.

Ata Sözleri ve Deyimler

emin olmak

Birleşik Kelimeler: yediemin, defter emini, sandık emini, sürre emini, şehremini

EMİK

[isim]

[halk ağzında]

Emmekten çürüyen yer, emme izi

İnsan beyni

EMÎRLİK

[isim]

Beylik

EMİLME

[isim]

Emilmek işi

EMİŞ

[isim]

Emme işi
Çatlaklar sanki yerin dibine kadar iniyordu. Toprağın suyu öyle bir emişi vardı. - Tarık Buğra

EMİLMEK

[nesnesiz]

Emme işine konu olmak

EMİCİ

[sıfat]

[bitki bilimi]

[hayvan bilimi]

Emme özelliği olan

Birleşik Kelimeler: emici kıllar, emici tüyler

EMİRNAME (Kelime Kökeni: Arapça emr + Farsça nāme)

[isim]

[eskimiş]

Yazılı buyruk
Kaptanlar böyle bir seyahate çıkmak için bir de emirname istiyorlardı. - Feridun Fazıl Tülbentçi

EMİRBER (Kelime Kökeni: Arapça emr + Farsça -ber)

[isim]

[eskimiş]

[askerlik]

Emir eri
Paşa o gün konuşmasına başlamazdan önce emirberlerine gene iki kahve emretti. - Ruşen Eşref Ünaydın

EMİRCİK

[isim]

[hayvan bilimi]

Yalıçapkını

EMİŞME

[isim]

Emişmek işi

EM

[isim]

[halk ağzında]

İlaç, merhem

Ata Sözleri ve Deyimler

eme seme yaramamak
eme yaramak

EMİSYON (Kelime Kökeni: Fransızca émission)

[isim]

Çıkarma

[ekonomi]

Sürüm

EMİŞMEK

[nesnesiz]

Karşılıklı olarak emmek

[halk ağzında]

Sağılmadan önce koyunlar kuzular tarafından gizlice emilmek