[isim]

• Dırlanmak işi

[isim]

• Bezdirici bir biçimde söylenme, dırdır

  Başın dinç, gönlün rahat. Karı dırıltısı, çocuk gürültüsü yok. - Necati Cumalı

• Çekişme, atışma

  Her gün ana oğul arasında dırıltı eksik değildi. - Hüseyin Rahmi Gürpınar

Ata Sözleri ve Deyimler

• dırıltı çıkarmak (veya etmek)

[isim]

• Bezginlik verecek biçimde söylenen söz

  Karı dırdırından başının şiştiğini ikide bir yana yakıla anlatıyordu. - Azra Erhat

[nesnesiz]

• Herkesi tedirgin edecek, bezdirecek biçimde söylenmek

  Kapısını vurmalı, o zaman uyanır açar diye başlayarak bir hayli dırlandı. - Abdülhak Şinasi Hisar

[isim]

• Dırlaşmak işi

[nesnesiz]

• Kavga etmek, ağız kavgası etmek, dilleşmek

[isim]

[denizcilik]

• Bir rüzgâr türü

  Kışın sırtındaki paltoyu artık ne dıramudana ne de levanti rüzgârı uçurabiliyordu. - Sait Faik Abasıyanık

[isim]

• Dırdırlanmak işi

[sıfat]

• Bezdirici söz etme alışkanlığı olan, geveze, yerli yersiz konuşan (kimse)

  Bir kere dırdırcı bir tabiatı vardı. Bir şeyden memnun olmaz, vara yoğa söylenirdi. - Reşat Nuri Güntekin

[nesnesiz]

[-le]

• Dırdır etmek

[isim]

• Dırdırcı olma durumu