[isim]

[halk ağzında]

• Taşlık, çalılık yer

[isim]

• Sanat alanında ve özellikle edebiyatta rastlanan, komikliğe dayanan bir tür

[-i]

• Bir şeyi burar gibi ekseni etrafında döndürmek

  Birinin kolunu burkmak.

[nesnesiz]

• Burkulmak

  Ayağım burktu.

[mecaz]

• Bazı yiyecekler, ağza kekre tat vermek

[isim]

• Bursa ilinden olan kimse

[sıfat]

• Herhangi bir biçimde burnu olan

• Çıkıntısı olan

[mecaz]

• Kendini beğenmiş, kibirli

[isim]

[halk ağzında]

• Buru, sancı, bağırsak bozukluğu

  Sus! Buruntu geçiriyorum, azıcık kıpırdansam falya. - Hüseyin Rahmi Gürpınar

[isim]

• Burulmak işi

[zarf]

• Bu yerden

  Beş yaşımdan başlayarak buradan eve güğümlerle ben de su taşıdım. - Adalet Ağaoğlu

[sıfat]

• Buruğa benzer, buruk gibi

  Bundan kuvvet alarak âdeta bir nevi buruksu saadet içinde yaşamaktayım. - Refik Halit Karay

[sıfat]

• Tadı biraz buruk olan

[isim]

[denizcilik]

• Tel ve bitkisel halatların inç olarak çevresini belirten, 2,54 santimetreye eşit olan birim

[isim]

• Buruşmak işi

  Ne var ki doldurduğu bardağı eline almasıyla suratının buruşması bir oldu. - Elif Şafak

[sıfat]

• Gerginliği, düzgünlüğü kalmamış, buruşmuş olan

  Ama işin aslını öğrenince güldü, okşadı anacığının buruşuk yanaklarını. - Nazım Hikmet

[isim]

• Burcumak işi

[sıfat]

• Burs almayan, bursu olmayan